








از آنجایی که اساسا پدیده نفاق در جامعه دینی و در سایه حکومت اسلامی شکل می گیرد لذا کسانی که به تعبیر قرآن «فتری الذین فی قلوبهم مرض یسارعون فیهم یقولون نخشی ان تصیبنا دائره …» یعنی کسانی که با دلهای ناپاک خود همیشه بیم آن دارند که مبادا آسیبی از سوی کفار تهدیدشان کند و در راه دوستی و ولایت طاغوت می شتابند؛ و به خداوند سوء ظن دارند و خداوند آنها را به همان عذابی دچار می کند که آنها به خاطر چنین بلا هایی حاضر نبودند از دشمنان برائت بجویند. اینان همان کسانی هستند که در حکومت دینی با پنهان کردن چهره ی پلید خود، با نقاب ولایت مداری و دین محوری وارد حکومت می شوند و همچون موش صحرایی که سوراخ های متعددی را در زمین ایجاد می کند تا همیشه راه فرار داشته باشد؛ در حلقه های بسته و دست نیافتنی خود را مصون می دارند اما طبق سنت خدا که «ما کان الله لیذر المومنین علی ما انتم علیه حتی یمیز الخبیث من الطیب…» بالاخره منافق رسوا می شود.
دانشجویان به سبب دل های پاک عاری از هر گونه منفعت طلبی که مطالبه اصلی اش عدالت خواهی است از ابتدای انقلاب این خواسته خود را پی گیری نموده تا جایی که حتی متحمل هزینه هایی هم شده اند.
ظهور و بروز حلقه های نفاق از بدو تشکیل حکومت اسلامی چه در تاریخ صدر اسلام و چه در تاریخ انقلاب اسلامی خیلی زود نشان داد که خطر منافقین بیشتر از دشمنان خارجی است و به فرموده امیر مومنان علی (ع) «آنها یاوران شیطان و زبانه های آتش جهنم اند»
اکنون پس از گذشت سی سال از تشکیل حکومت اسلامی در ایران و گذشت از تجربه های تلخی همچون سازمان مجاهدین، جریان بنی صدر، ماجرای جام زهر، حوادث دوران 8 ساله سازندگی و فتنه ی 8 ساله ی اصلاحات و ماجراهای پس از انتخابات 22 خرداد و افشای چهره ی منافقین به همت دانشجویان و نیرو های انقلابی که گاها تا ریخته شدن خون مظلوم هایی چون بهشتی هزینه آور بود؛ به نظر می رسد در سایه تشکیل دولت انقلابی دهم؛ جریان نفاق سعی دارد تا در پوششی جدید در حلقه های مدیریتی نفوذ کند.
هرچند به برکت وجود مقام ولایت و هوشیاری جریان دانشجویی لایه های نخستین نفاق رسوا شد اما توجه به این نکته حائز اهمیت است که از این پس بر ملا کردن چهره های نفاق دشوارتر گشته است.
وجود حلقه های کردان، رحیمی، مشایی در لایه های درونی و دور از نظر افکار عمومی در دولت دهم، هوشیاری بیش از پیش دانشجویان را می طلبد.
